woensdag 5 januari 2011

Uit de nrc van vandaag: inspiratie voor scholieren

Als het aan Esmaa Alariachi (31) ligt dan verwijzen we het het hele freaky allochtonenprobleem naar de prullenbak. Het bestaat namelijk niet, zegt ze. Althans, nauwelijks. Het valt in het niet vergeleken bij de echte problemen van Nederland. We zitten middenin een economische crisis. We hebben groot tekort aan leraren. De gezondheidszorg wordt te duur en kan de vergrijzing niet aan. We staan elke dag in de file. De lucht wordt slechter. Straks loopt je kind nog met een gasmasker over straat. En waar klagen de Nederlanders over? Over die anderen, over de allochtonen.

Je kunt twisten over de omvang van het probleem, het wordt in elk geval als probleem ervaren.

„Precies. Het wordt als probleem gevoeld. Maar dat komt doordat de focus op een kleine groep probleemgevallen ligt. Iedereen mag zijn eigen voorkeuren hebben. Je mag moslims niks vinden, je mag allochtonen niks vinden, je mag oudere dames in bloemetjesjurken niets vinden. Maar ze zijn er. Accepteer dat er mensen in dit land anders zijn. En respecteer ze. Het is net als bij je zusje. Het is een kreng, maar ze is er. En het is wel je zusje.”

Als je echt vindt dat iets een probleem is, is het lastig om het erbij te laten zitten.

„Mee eens. Maar kom dan met realistische oplossingen. Dus niet gaan onderzoeken wat een allochtoon nu eigenlijk kost of oplevert. Laten we een voorbeeld nemen aan de Verenigde Staten. Daar maken ze van een muziekclip meteen twee versies. Een lekker vulgaire, voor de vrije Europese markt. En een wat kuisere multiculti-versie voor het eigen land. Ze weten dat niet iedereen hetzelfde is, en dat niet iedereen hetzelfde wil. Verschil is daar volkomen normaal. Zo is het nu eenmaal.”

Zie je die mentaliteitsverandering in de nabije toekomst in Nederland?

„2001 was met de aanslagen in Amerika het dieptepunt. Sindsdien is het wel wat beter geworden maar het gaat heel langzaam. Te langzaam. Ik vind het fijn als onze kinderen niet in een gepolariseerde samenleving hoeven op te groeien. Maar het liefst wil ik er zelf ook nog van kunnen genieten.”

Wat moet er gebeuren om het te versnellen?

„Het gaat om bewustwording. Klinkt dat te filosofisch? Sorry, maar ik denk het echt. Geert Wilders heeft grote aanhang, maar voor een groot deel is het kuddegedrag. Zeurkousjes hou je altijd. Dat is niet erg, het hoort erbij. Zolang het een minderheid is.”

Moeten de allochtonen zelf niet meer hun stem laten horen?

Ze zucht. „Zeker, maar niet steeds dezelfde.” Ze vindt dat ze zichzelf genoeg heeft ingezet voor een minder gepolariseerde samenleving. Gewoon door met hoofddoek op televisie te verschijnen als een van de meiden van Halal in de gelijknamige televisieserie van de NPS. Daarin reisde ze samen met haar zussen Jihad en Hajar, net als Esmaa geboren en getogen in Amsterdam-West, door Nederland. Alledrie zijn ze goedgebekt, goed opgeleid en slim. Er volgden talloze televisie-optredens. Eind vorig jaar deed ze mee aan het programma De Pelgrimscode. En ze heeft ook een eigen carrière, als hoofd klantenservice bij de nieuwe energie-maatschappij Orro Energy in Delft.

Wie doet het dan wel?

„De meeste allochtonen hebben een eigen carrière, zoals ik. Ze zien ook het enorme probleem niet zo. Nadeel is dat er altijd een stel exoten het woord voert in het debat.”

Er zijn problemen.

„Er zijn problemen, natuurlijk zijn er problemen. Ik woon in Amsterdam-West en ik kom die vervelende ettertjes tegen. Soms staan ze net een fiets te jatten. Ik spreek ze aan. Die jongen staat daar geen fiets te jatten omdat hij Marokkaan is. Hij is slecht opgevoed, hij wil stoer doen, weet ik wat. Ik heb jarenlang les gegeven op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Het zat er vol met slecht opgevoede kinderen. Witte kinderen. Maar die kinderen zien we niet, ze vallen niet op of zo.”

Niet het gedrag maar de etniciteit telt?

„Ja, en die is onbelangrijk. Nederland is een klassenmaatschappij. Er zijn chique autochtonen die winkelen in de P.C. Hooftstraat en er zijn tokkies. Er zijn chique allochtonen en er zijn tokkie-allochtonen. Er zijn veel geslaagde allochtone ondernemers. De man achter Orro Energy is bijvoorbeeld een Turk. Er is een allochtoon burgemeester van Rotterdam, er zijn voetballers en Kamerleden met verschillende achtergronden. We hebben allochtone én autochtone zwervers en criminelen.

„Allochtone criminelen zijn net zo vervelend als autochtone criminelen. Maar ze worden als verschillende problemen gezien. Een autochtoon is crimineel, een Marokkaan is een religieuze terrorist. Terwijl die sukkel nog nooit een Koran gezien heeft. Zo'n jongen van 15 kickt erop dat hij met zijn bontkraagie in de lokale krant staat.”

Waarom doet hij het?

„Hoe moet ik dat nou weten? Ik weet hooguit waarom mijn eigen broer iets doet, en zelfs daar ben ik niet verantwoordelijk voor want hij is 23. Ik ben zeker niet verantwoordelijk voor al die anderen.”

dinsdag 4 januari 2011

Dipje

Twee weken vakantie geeft me de ruimte om klusjes te doen die huisgenoten achterwege lieten. Ik heb dagelijks het licht uit gedaan in de badkamer, in het souterrain, in de wc, vuile vaat vanuit het hele huis naar de afwasmachine gebracht, truien, sokken en broeken uit de knoop gehaald alvorens ze in de was te doen, deuren dicht gedaan die anderen open lieten, ontbijtspullen opgeruimd van huisgenoten, scharen terug gelegd waar ze horen, verpakkingen van van alles in de prullenbak gedaan, de wc van andermans remsporen ontdaan, mensen herinnerd aan het schrijven van bedankmailtjes, kleding van de grond gehaald, de keuken opgeruimd na kookactiviteiten, zakjes dicht gevouwen waar huisgenoten iets uitgehaald hebben en die je anders weg kunt gooien want zacht geworden (denk aan nootjes, chips etc), pannen afgewassen die niet in de afwasmachine mogen en meestal blijven wachten op kabouters, aan proberen te zetten tot het plegen van telefoontjes... en dan heb ik het nog niet over de boodschappen, de was, koken, kerstspullen afbreken, de garage opruimen en dat soort dingen.

Wat ben ik blij dat ik uit dergelijke bezigheden mijn energie niet hoef te halen want het is ondankbaar en vanzelfsprekend en onopgemerkt. Ik heb respect voor al die vrouwen die dit jaar in jaar uit kunnen opbrengen zonder hun omgeving te gaan haten.

Antony Hagerty

Gisteravond werd Antony Hagerty geïnterviewd bij het programma Wintergasten.
Dit interview mag van mij onderdeel worden van een nieuwe serie inspiratie-tv. Een serie die op elke middelbare school getoond zou moeten worden aan leerlingen van de bovenbouw.

maandag 27 december 2010

Een naar maar belangrijk filmpje


Cees Holtkamp


Cles kreeg het kookboek met kerstmis van Ad en Bora: de banketbakker, geschreven door Cees Holtkamp. De Bretonse appeltaart was al uitgeprobeerd omdat we dat recept op foodtube.nl tegen waren gekomen. Vanmorgen heb ik de madeleines gemaakt. De randjes zijn iets te donker, in onze oven mogen ze dus maar een minuut of 8. (genoteerd, met pen, bij het recept :-)

Eitje


We houden van kookboeken (en eten en koken en wijn en....). Cles bedacht de uitdaging: allebei hebben we een kookboek uitgezocht waar verrukkelijke recepten in staan en waar we om allerlei verwerpelijke redenen veel te weinig uit koken. Ieder van ons heeft de opdracht om in 2011, maandelijks tenminste 1 recept uit het betreffende kookboek te bereiden. Het zijn er maar 12, dus het moet gemakkelijk te volbrengen zijn.
Degene die het niet haalt in 2011 moet in januari 2012 alle resterende recepten alsnog binnen die maand verwezenlijken.

dinsdag 14 december 2010

Hoe meer ik lees, hoe minder ik zeker weet.

Het volgende stukje vond ik hier: http://oudzeikwijf.blogspot.com/en wederom bedacht ik me, zoals vaak de laatste tijd, dat lezen ervoor zorgt dat ik steeds minder zeker weet.

... Niks ‘meer geld naar Zorg’. Zorg heeft genoeg geld. Zorg is een monster geworden, een zichzelf in leven houdend monster, onnoemelijk gulzig en onverzadigbaar. Vergeet oma en haar luiers: die kunnen we moeiteloos betalen. Het gaat om oma die na haar 4de beroerte peperdure behandelingen toegesmeten krijgt om haar miserabele draadje leven tot in het oneindige te rekken. Het gaat om de kankerpatiënt als ultieme kip met de gouden eieren, om hightech therapieën waar niemand om heeft gevraagd maar die we binnen de kortste keren als onmisbaar ervaren. Het gaat om zwanger worden op je 60ste. Het gaat om peperdure specialisten die geraffineerdere manieren hebben om hun onontbeerlijkheid te bewijzen ...

Daarom is een grote tafel zo fijn.


Hoera, het is december.

maandag 3 mei 2010

Duel van Joost Zwagerman

Wat een prettig, vlot geschreven verhaal. Ondanks zijn kleine formaat is het boekje wat mij betreft een complete roman. Het is het eerste boek dat ik gelezen heb van Zwagerman en ik zal zeker meer van hem gaan lezen. Het verhaal speelt in de kunstwereld en ik kan me helemaal voorstellen dat het een realistisch portret schetst van de manier waarop het er aan toe kan gaan. Een aanrader!

zondag 25 april 2010

Limburg

Als je in deze tijd naar Limburg gaat met een rasechte Limburger ontkom je er niet aan: asperges. Cles heeft ze uitgezocht, geschild en bereid met ham, eieren, botersaus en nieuwe aardappeltjes.
Er komt veel goeds uit Limburg!

zaterdag 24 april 2010

De dood heeft mij een aanzoek gedaan

In dagboekvorm noteert Kristien Hemmerechts feiten, gedachten en gevoelens over de dood. De rode draad is haar eigen verlangen naar de dood waar ze mee worstelt en waar ze zich voor schaamt. Ze maakt notities over moordzaken, verouderingsprocessen, dementie en het leven dat ze leidt.
Ik vond het een mooi boek waar ik steeds weer over praat en naar verwijs. Het heeft me gegrepen en me duidelijk gemaakt dat de dood het thema is waar al het andere denken vroeg of laat naar verwijst.

woensdag 21 april 2010


Cles kwam ermee. Hij wist zowaar Ger en Marina geïnteresseerd te krijgen en sinds enkele dagen zit hij nu verscholen achter een stapeltje boeken kennis op te halen uit verloren tijden en bijna vergeten cursussen. Ik heb het over bridge. De associatie met bejaard zijn en opperste verveling heb ik gehad, maar eigenlijk ben ik vooral benieuwd. Ik hou van kaarten ook al leidt dat nooit tot grote overwinningen. Wat gestructureerder tellen als er gerikt of gereusit wordt zou zeker helpen. Eigenlijk denk ik dat ik bridge ontzettend leuk ga vinden en dat de kans op een nieuwe verslaving reeel is. Misschien kan ik dit ook wel zien als een soort investering in mijn oude dag. Jong geleerd is tenslotte oud gedaan. Tegen de tijd dat we 80 zijn verslaan we al onze tegenstanders met gemak. We ervaren op dit moment wekelijks dat we zover nog lang niet zijn.

maandag 12 april 2010

Overdaad aan energie

Woonkamer verbouwd, oude bank naar boven en alles omgedraaid en verschoven: Wat een ruimte, hadden we veel eerder moeten doen, brood gebakken, aubergines geroosterd voor de tapenade, slaapkamer veranderd, bed andersom, kastje geruild, meteen maar schoongemaakt tot en met de plinten, pluksla en peterselie gezaaid, kapotte lampen vervangen, wassen gedraaid en ... de vlaggetjes zijn bijna klaar. Jawel, compleet met kraaltjes en verdere toeters en bellen om ze wat gewicht te geven: 21 juni hangen ze.
Voorjaarswoede?
Midlifecrisis?
Het is in ieder geval zalig om zoveel uit mijn handen te krijgen.

vrijdag 12 maart 2010

De beste,

want bevlogen, beschouwend, behulpzaam, culinair, gastvrij, ruimdenkend, gemakkelijk, confronterend, charmant, zwijgzaam, goed, gul, bescheiden, muzikaal, worstelaar, zoon van allerliefste Toetje, man van mij.

Femke

Ik hoorde Marcel van Dam over Hans van Mierlo zeggen dat het zo belangrijk voor hem was geweest dat hij een straatjongen was. Het klonk sympathiek en het overtuigde me van de waarachtigheid van zijn motivatie.
Op dat moment wist ik ook waarom ik Femke Halsema soms een beetje irritant vind. Ze is zo duidelijk geen straatjongen. Ik geloof in haar oprechtheid, ben er van overtuigd dat ze veel goeds kan bereiken. Ze is verzekerd van mijn stem, maar haar gebrek aan straatjongenschap is jammer.

Politiek

Ik vind het een verademing, de politieke commotie die gisteren en vandaag te horen is. Wijze kopstukken worden aan het woord gelaten en becommentarieerd door al even genuanceerde, gezaghebbende grootheden. Het begon met de dood van Hans van Mierlo, die aanleiding was voor veel beschouwingen en waardoor hoogtepunten uit zijn politieke carrière weer vertoond werden. Ik heb genoten van de gedrevenheid en de visie en het respect vervolgens waarmee dit allemaal van commentaar werd voorzien. Vandaag werd er nog een schepje bovenop gedaan in de persoon van Job Cohen die als nieuw boegbeeld van de PvdA zeer charismatisch sprak. "Dit zijn geen gewone politici", zei Cles, 'hier hoor je staatslieden". Ik begin zowaar te geloven dat de politiek in Nederland helemaal niet gedomineerd wordt door schreeuwlelijken en moraalridders. Hier spraken sociale, integere, bewogen bestuurders met visie. Ik begin het steeds leuker te vinden en verheug me erop om samen met Cles en de kinderen de komende maanden te luisteren, te discussiëren en me te verdiepen in de standpunten van de Nederlandse politici.

zondag 7 maart 2010

Stadswandeling

De zon schijnt de hele dag al uitbundig. Het maakte dat ik het bijna niet uithield binnen. Gelukkig was Cles bereid om een wandeling te maken. We kiezen steeds een ander deel van de stad en verkennen zo langzamerhand alle mooie plekjes van Den Bosch.
Vandaag werd het de Uilenburg. Het was fris in de schaduw, zalig in de zon en weer zijn we op plekken geweest die we nog nooit hadden gezien. Mooie gevels, verborgen tuinen en overal de Dieze. Het was koopzondag in het centrum van Den Bosch. We zijn er met een grote boog omheen gegaan. Geen behoefte aan winkels en drukte gewoon buiten zijn, zon voelen met als beloning een kopje koffie op een zonnig terras. Er voegde zich een 86 jarige dame bij ons, die na zes weken niet buiten geweest te zijn, hetzelfde idee had als wij: zon, frisse lucht en beweging!
Voldaan en tevreden weer thuis. Niets mis met een rustige zondag!

zondag 28 februari 2010

Café Amsterdam

Op het moment dat je binnen loopt weet je dat je niet in Den Bosch bent, maar in Amsterdam. Ik heb me echt af zitten vragen waar het hem in zit. Kleden de mensen in café Amsterdam zich anders? Ligt het aan de locatie? Is het de aanwezigheid van zoveel kinderen? Komt het door het personeel of de kaart?
Ik weet wel dat ik geniet van het Amsterdam in Café Amsterdam. Ik voel me thuis, waan me tussen fijne mensen. Het is zo verscheiden. Oud en jong mengt zich gemakkelijk. Het personeel is snel. De kaart is goed, de wachttijden perfect en dat alles in een stukje Amsterdam waar ik veel energie van krijg.
Hoop er nog vaak met de mijnen te komen.

Gourmet

Samen eten vind ik gezellig. Beetje keuvelen, muziekje erbij, plannen maken, belevenissen delen, soms een politieke kwestie bespreken, leuk. Het mag duren en het geeft me energie.

Gisteravond hebben we sinds jaren weer eens gegourmet, want het is leuk met kinderen en lekker langzaam. Elektrisch apparaat geleend van vrienden, etenswaren gesneden, gemarineerd en klaar voor bereiding. Aan de voorbereiding lag het niet.

Wat een bende! Overal vet en stank. Echt lekker is niets want niet knapperig genoeg, niet echt gesmolten, groenten die niet gaar worden. Ja, we zaten gevieren te rommelen met eten. Maar voor mij was het de laatste gourmetavond waaraan ik bewust en vrijwillig deelneem. Een volgende keer dat we iets dergelijks willen doen wordt het weer gewoon kaasfondue! Ik ben nota bene een uur bezig geweest met het schoonmaken van het apparaat. Volgens zoonlief had ik het grootser moeten aanpakken, meer variatie qua vlees en sausjes, een groter gezelschap en dan zou het allemaal vanzelf zijn gegaan.