luizen en tenen

Uit de nrc van vandaag: inspiratie voor scholieren

2011-01-05T17:51:00.009+01:00

Als het aan Esmaa Alariachi (31) ligt dan verwijzen we het het hele freaky allochtonenprobleem naar de prullenbak. Het bestaat namelijk niet, zegt ze. Althans, nauwelijks. Het valt in het niet vergeleken bij de echte problemen van Nederland. We zitten middenin een economische crisis. We hebben groot tekort aan leraren. De gezondheidszorg wordt te duur en kan de vergrijzing niet aan. We staan elke dag in de file. De lucht wordt slechter. Straks loopt je kind nog met een gasmasker over straat. En waar klagen de Nederlanders over? Over die anderen, over de allochtonen.

Je kunt twisten over de omvang van het probleem, het wordt in elk geval als probleem ervaren.

„Precies. Het wordt als probleem gevoeld. Maar dat komt doordat de focus op een kleine groep probleemgevallen ligt. Iedereen mag zijn eigen voorkeuren hebben. Je mag moslims niks vinden, je mag allochtonen niks vinden, je mag oudere dames in bloemetjesjurken niets vinden. Maar ze zijn er. Accepteer dat er mensen in dit land anders zijn. En respecteer ze. Het is net als bij je zusje. Het is een kreng, maar ze is er. En het is wel je zusje.”

Als je echt vindt dat iets een probleem is, is het lastig om het erbij te laten zitten.

„Mee eens. Maar kom dan met realistische oplossingen. Dus niet gaan onderzoeken wat een allochtoon nu eigenlijk kost of oplevert. Laten we een voorbeeld nemen aan de Verenigde Staten. Daar maken ze van een muziekclip meteen twee versies. Een lekker vulgaire, voor de vrije Europese markt. En een wat kuisere multiculti-versie voor het eigen land. Ze weten dat niet iedereen hetzelfde is, en dat niet iedereen hetzelfde wil. Verschil is daar volkomen normaal. Zo is het nu eenmaal.”

Zie je die mentaliteitsverandering in de nabije toekomst in Nederland?

„2001 was met de aanslagen in Amerika het dieptepunt. Sindsdien is het wel wat beter geworden maar het gaat heel langzaam. Te langzaam. Ik vind het fijn als onze kinderen niet in een gepolariseerde samenleving hoeven op te groeien. Maar het liefst wil ik er zelf ook nog van kunnen genieten.”

Wat moet er gebeuren om het te versnellen?

„Het gaat om bewustwording. Klinkt dat te filosofisch? Sorry, maar ik denk het echt. Geert Wilders heeft grote aanhang, maar voor een groot deel is het kuddegedrag. Zeurkousjes hou je altijd. Dat is niet erg, het hoort erbij. Zolang het een minderheid is.”

Moeten de allochtonen zelf niet meer hun stem laten horen?

Ze zucht. „Zeker, maar niet steeds dezelfde.” Ze vindt dat ze zichzelf genoeg heeft ingezet voor een minder gepolariseerde samenleving. Gewoon door met hoofddoek op televisie te verschijnen als een van de meiden van Halal in de gelijknamige televisieserie van de NPS. Daarin reisde ze samen met haar zussen Jihad en Hajar, net als Esmaa geboren en getogen in Amsterdam-West, door Nederland. Alledrie zijn ze goedgebekt, goed opgeleid en slim. Er volgden talloze televisie-optredens. Eind vorig jaar deed ze mee aan het programma De Pelgrimscode. En ze heeft ook een eigen carrière, als hoofd klantenservice bij de nieuwe energie-maatschappij Orro Energy in Delft.

Wie doet het dan wel?

„De meeste allochtonen hebben een eigen carrière, zoals ik. Ze zien ook het enorme probleem niet zo. Nadeel is dat er altijd een stel exoten het woord voert in het debat.”

Er zijn problemen.

„Er zijn problemen, natuurlijk zijn er problemen. Ik woon in Amsterdam-West en ik kom die vervelende ettertjes tegen. Soms staan ze net een fiets te jatten. Ik spreek ze aan. Die jongen staat daar geen fiets te jatten omdat hij Marokkaan is. Hij is slecht opgevoed, hij wil stoer doen, weet ik wat. Ik heb jarenlang les gegeven op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen. Het zat er vol met slecht opgevoede kinderen. Witte kinderen. Maar die kinderen zien we niet, ze vallen niet op of zo.”

Niet het gedrag maar de etniciteit telt?

„Ja, en die is onbelangrijk. Nederland is een klassenmaatschappij. Er zijn chique autochtonen die winkelen in de P.C. Hooftstraat en er zijn tokkies. Er zijn chique allochtonen en er zijn tokkie-allochtonen. Er zijn veel geslaagde allochtone ondernemers. De man achter Orro Energy is bijvoorbeeld een Turk. Er is een allochtoon burgemeester van Rotterdam, er zijn voetballers en Kamerleden met verschillende achtergronden. We hebben allochtone én autochtone zwervers en criminelen.

„Allochtone criminelen zijn net zo vervelend als autochtone criminelen. Maar ze worden als verschillende problemen gezien. Een autochtoon is crimineel, een Marokkaan is een religieuze terrorist. Terwijl die sukkel nog nooit een Koran gezien heeft. Zo'n jongen van 15 kickt erop dat hij met zijn bontkraagie in de lokale krant staat.”

Waarom doet hij het?

„Hoe moet ik dat nou weten? Ik weet hooguit waarom mijn eigen broer iets doet, en zelfs daar ben ik niet verantwoordelijk voor want hij is 23. Ik ben zeker niet verantwoordelijk voor al die anderen.”

Dipje

2011-01-04T13:29:00.012+01:00

Twee weken vakantie geeft me de ruimte om klusjes te doen die huisgenoten achterwege lieten. Ik heb dagelijks het licht uit gedaan in de badkamer, in het souterrain, in de wc, vuile vaat vanuit het hele huis naar de afwasmachine gebracht, truien, sokken en broeken uit de knoop gehaald alvorens ze in de was te doen, deuren dicht gedaan die anderen open lieten, ontbijtspullen opgeruimd van huisgenoten, scharen terug gelegd waar ze horen, verpakkingen van van alles in de prullenbak gedaan, de wc van andermans remsporen ontdaan, mensen herinnerd aan het schrijven van bedankmailtjes, kleding van de grond gehaald, de keuken opgeruimd na kookactiviteiten, zakjes dicht gevouwen waar huisgenoten iets uitgehaald hebben en die je anders weg kunt gooien want zacht geworden (denk aan nootjes, chips etc), pannen afgewassen die niet in de afwasmachine mogen en meestal blijven wachten op kabouters, aan proberen te zetten tot het plegen van telefoontjes... en dan heb ik het nog niet over de boodschappen, de was, koken, kerstspullen afbreken, de garage opruimen en dat soort dingen.

Wat ben ik blij dat ik uit dergelijke bezigheden mijn energie niet hoef te halen want het is ondankbaar en vanzelfsprekend en onopgemerkt. Ik heb respect voor al die vrouwen die dit jaar in jaar uit kunnen opbrengen zonder hun omgeving te gaan haten.

Antony Hagerty

2011-01-04T10:00:00.006+01:00

Gisteravond werd Antony Hagerty geïnterviewd bij het programma Wintergasten.

Dit interview mag van mij onderdeel worden van een nieuwe serie inspiratie-tv. Een serie die op elke middelbare school getoond zou moeten worden aan leerlingen van de bovenbouw.

Een naar maar belangrijk filmpje

2010-12-27T10:07:00.005+01:00

http://www.youtube.com/watch_popup?v=Z2mf8DtWWd8

Cees Holtkamp

2010-12-27T09:48:00.006+01:00

Cles kreeg het kookboek met kerstmis van Ad en Bora: de banketbakker, geschreven door Cees Holtkamp. De Bretonse appeltaart was al uitgeprobeerd omdat we dat recept op foodtube.nl tegen waren gekomen. Vanmorgen heb ik de madeleines gemaakt. De randjes zijn iets te donker, in onze oven mogen ze dus maar een minuut of 8. (genoteerd, met pen, bij het recept :-)

Eitje

2010-12-27T08:50:00.009+01:00

We houden van kookboeken (en eten en koken en wijn en....). Cles bedacht de uitdaging: allebei hebben we een kookboek uitgezocht waar verrukkelijke recepten in staan en waar we om allerlei verwerpelijke redenen veel te weinig uit koken. Ieder van ons heeft de opdracht om in 2011, maandelijks tenminste 1 recept uit het betreffende kookboek te bereiden. Het zijn er maar 12, dus het moet gemakkelijk te volbrengen zijn.

Degene die het niet haalt in 2011 moet in januari 2012 alle resterende recepten alsnog binnen die maand verwezenlijken.

Hoe meer ik lees, hoe minder ik zeker weet.

2010-12-14T19:12:00.014+01:00

Het volgende stukje vond ik hier: http://oudzeikwijf.blogspot.com/en wederom bedacht ik me, zoals vaak de laatste tijd, dat lezen ervoor zorgt dat ik steeds minder zeker weet.

... Niks ‘meer geld naar Zorg’. Zorg heeft genoeg geld. Zorg is een monster geworden, een zichzelf in leven houdend monster, onnoemelijk gulzig en onverzadigbaar. Vergeet oma en haar luiers: die kunnen we moeiteloos betalen. Het gaat om oma die na haar 4de beroerte peperdure behandelingen toegesmeten krijgt om haar miserabele draadje leven tot in het oneindige te rekken. Het gaat om de kankerpatiënt als ultieme kip met de gouden eieren, om hightech therapieën waar niemand om heeft gevraagd maar die we binnen de kortste keren als onmisbaar ervaren. Het gaat om zwanger worden op je 60ste. Het gaat om peperdure specialisten die geraffineerdere manieren hebben om hun onontbeerlijkheid te bewijzen ...

Daarom is een grote tafel zo fijn.

2010-12-14T15:35:00.004+01:00

Hoera, het is december.

2010-12-14T15:31:00.001+01:00

Duel van Joost Zwagerman

2010-05-03T19:29:00.002+02:00

Wat een prettig, vlot geschreven verhaal. Ondanks zijn kleine formaat is het boekje wat mij betreft een complete roman. Het is het eerste boek dat ik gelezen heb van Zwagerman en ik zal zeker meer van hem gaan lezen. Het verhaal speelt in de kunstwereld en ik kan me helemaal voorstellen dat het een realistisch portret schetst van de manier waarop het er aan toe kan gaan. Een aanrader!

Limburg

2010-04-25T20:58:00.002+02:00

Als je in deze tijd naar Limburg gaat met een rasechte Limburger ontkom je er niet aan: asperges. Cles heeft ze uitgezocht, geschild en bereid met ham, eieren, botersaus en nieuwe aardappeltjes.

Er komt veel goeds uit Limburg!

De dood heeft mij een aanzoek gedaan

2010-04-24T07:07:00.005+02:00

In dagboekvorm noteert Kristien Hemmerechts feiten, gedachten en gevoelens over de dood. De rode draad is haar eigen verlangen naar de dood waar ze mee worstelt en waar ze zich voor schaamt. Ze maakt notities over moordzaken, verouderingsprocessen, dementie en het leven dat ze leidt.

Ik vond het een mooi boek waar ik steeds weer over praat en naar verwijs. Het heeft me gegrepen en me duidelijk gemaakt dat de dood het thema is waar al het andere denken vroeg of laat naar verwijst.

2010-04-21T20:57:00.003+02:00

Cles kwam ermee. Hij wist zowaar Ger en Marina geïnteresseerd te krijgen en sinds enkele dagen zit hij nu verscholen achter een stapeltje boeken kennis op te halen uit verloren tijden en bijna vergeten cursussen. Ik heb het over bridge. De associatie met bejaard zijn en opperste verveling heb ik gehad, maar eigenlijk ben ik vooral benieuwd. Ik hou van kaarten ook al leidt dat nooit tot grote overwinningen. Wat gestructureerder tellen als er gerikt of gereusit wordt zou zeker helpen. Eigenlijk denk ik dat ik bridge ontzettend leuk ga vinden en dat de kans op een nieuwe verslaving reeel is. Misschien kan ik dit ook wel zien als een soort investering in mijn oude dag. Jong geleerd is tenslotte oud gedaan. Tegen de tijd dat we 80 zijn verslaan we al onze tegenstanders met gemak. We ervaren op dit moment wekelijks dat we zover nog lang niet zijn.

Overdaad aan energie

2010-04-12T20:28:00.005+02:00

Woonkamer verbouwd, oude bank naar boven en alles omgedraaid en verschoven: Wat een ruimte, hadden we veel eerder moeten doen, brood gebakken, aubergines geroosterd voor de tapenade, slaapkamer veranderd, bed andersom, kastje geruild, meteen maar schoongemaakt tot en met de plinten, pluksla en peterselie gezaaid, kapotte lampen vervangen, wassen gedraaid en ... de vlaggetjes zijn bijna klaar. Jawel, compleet met kraaltjes en verdere toeters en bellen om ze wat gewicht te geven: 21 juni hangen ze.

Voorjaarswoede?

Midlifecrisis?

Het is in ieder geval zalig om zoveel uit mijn handen te krijgen.

De beste,

2010-03-12T19:49:00.006+01:00

want bevlogen, beschouwend, behulpzaam, culinair, gastvrij, ruimdenkend, gemakkelijk, confronterend, charmant, zwijgzaam, goed, gul, bescheiden, muzikaal, worstelaar, zoon van allerliefste Toetje, man van mij.

Femke

2010-03-12T18:50:00.012+01:00

Ik hoorde Marcel van Dam over Hans van Mierlo zeggen dat het zo belangrijk voor hem was geweest dat hij een straatjongen was. Het klonk sympathiek en het overtuigde me van de waarachtigheid van zijn motivatie.

Op dat moment wist ik ook waarom ik Femke Halsema soms een beetje irritant vind. Ze is zo duidelijk geen straatjongen. Ik geloof in haar oprechtheid, ben er van overtuigd dat ze veel goeds kan bereiken. Ze is verzekerd van mijn stem, maar haar gebrek aan straatjongenschap is jammer.

Politiek

2010-03-12T17:44:00.008+01:00

Ik vind het een verademing, de politieke commotie die gisteren en vandaag te horen is. Wijze kopstukken worden aan het woord gelaten en becommentarieerd door al even genuanceerde, gezaghebbende grootheden. Het begon met de dood van Hans van Mierlo, die aanleiding was voor veel beschouwingen en waardoor hoogtepunten uit zijn politieke carrière weer vertoond werden. Ik heb genoten van de gedrevenheid en de visie en het respect vervolgens waarmee dit allemaal van commentaar werd voorzien. Vandaag werd er nog een schepje bovenop gedaan in de persoon van Job Cohen die als nieuw boegbeeld van de PvdA zeer charismatisch sprak. "Dit zijn geen gewone politici", zei Cles, 'hier hoor je staatslieden". Ik begin zowaar te geloven dat de politiek in Nederland helemaal niet gedomineerd wordt door schreeuwlelijken en moraalridders. Hier spraken sociale, integere, bewogen bestuurders met visie. Ik begin het steeds leuker te vinden en verheug me erop om samen met Cles en de kinderen de komende maanden te luisteren, te discussiëren en me te verdiepen in de standpunten van de Nederlandse politici.

Stadswandeling

2010-03-07T15:03:00.007+01:00

De zon schijnt de hele dag al uitbundig. Het maakte dat ik het bijna niet uithield binnen. Gelukkig was Cles bereid om een wandeling te maken. We kiezen steeds een ander deel van de stad en verkennen zo langzamerhand alle mooie plekjes van Den Bosch.

Vandaag werd het de Uilenburg. Het was fris in de schaduw, zalig in de zon en weer zijn we op plekken geweest die we nog nooit hadden gezien. Mooie gevels, verborgen tuinen en overal de Dieze. Het was koopzondag in het centrum van Den Bosch. We zijn er met een grote boog omheen gegaan. Geen behoefte aan winkels en drukte gewoon buiten zijn, zon voelen met als beloning een kopje koffie op een zonnig terras. Er voegde zich een 86 jarige dame bij ons, die na zes weken niet buiten geweest te zijn, hetzelfde idee had als wij: zon, frisse lucht en beweging!

Voldaan en tevreden weer thuis. Niets mis met een rustige zondag!

Café Amsterdam

2010-02-28T20:33:00.008+01:00

Op het moment dat je binnen loopt weet je dat je niet in Den Bosch bent, maar in Amsterdam. Ik heb me echt af zitten vragen waar het hem in zit. Kleden de mensen in café Amsterdam zich anders? Ligt het aan de locatie? Is het de aanwezigheid van zoveel kinderen? Komt het door het personeel of de kaart?

Ik weet wel dat ik geniet van het Amsterdam in Café Amsterdam. Ik voel me thuis, waan me tussen fijne mensen. Het is zo verscheiden. Oud en jong mengt zich gemakkelijk. Het personeel is snel. De kaart is goed, de wachttijden perfect en dat alles in een stukje Amsterdam waar ik veel energie van krijg.

Hoop er nog vaak met de mijnen te komen.

Gourmet

2010-02-28T08:51:00.009+01:00

Samen eten vind ik gezellig. Beetje keuvelen, muziekje erbij, plannen maken, belevenissen delen, soms een politieke kwestie bespreken, leuk. Het mag duren en het geeft me energie.

Gisteravond hebben we sinds jaren weer eens gegourmet, want het is leuk met kinderen en lekker langzaam. Elektrisch apparaat geleend van vrienden, etenswaren gesneden, gemarineerd en klaar voor bereiding. Aan de voorbereiding lag het niet.

Wat een bende! Overal vet en stank. Echt lekker is niets want niet knapperig genoeg, niet echt gesmolten, groenten die niet gaar worden. Ja, we zaten gevieren te rommelen met eten. Maar voor mij was het de laatste gourmetavond waaraan ik bewust en vrijwillig deelneem. Een volgende keer dat we iets dergelijks willen doen wordt het weer gewoon kaasfondue! Ik ben nota bene een uur bezig geweest met het schoonmaken van het apparaat. Volgens zoonlief had ik het grootser moeten aanpakken, meer variatie qua vlees en sausjes, een groter gezelschap en dan zou het allemaal vanzelf zijn gegaan.

Marte Röling

2010-02-21T07:24:00.013+01:00

Toen ik 12 was zag ik een foto van Marte Roling in een tijdschrift. Het leverde een fascinatie op die niet verminderd is in de loop der jaren. Wat een mens! Alles spettert aan deze prachtige, blonde, kleurige vrouw die het leven groots, meeslepend en monumentaal lijkt vorm te geven. We zijn deze week naar Zwolle gereden om de tentoonstelling Portretten van een Liefde te bekijken. Het was indrukwekkend. Een overdaad aan kleur en Henk Jurriaans. Ik voelde me bijna voyeur. Wat een liefde! Wat groot en veel is het allemaal daar in de Fundatie in Zwolle. Ik heb de uitgave bij de tentoonstelling 's avonds gespeld, enkele kaarten op de koelkast gehangen om het gevoel nog een tijdje vast te houden.

Als je zo kunt liefhebben heb je het volgens mij begrepen.

Lente

2010-02-21T07:16:00.004+01:00

Ik ben te voorbarig. Het zou vannacht nog gesneeuwd kunnen hebben, maar voor mij geldt vanaf nu dat het voorjaar officieel begonnen is. Er staan ranonkels in de tulpenvaas, de bloembakken zijn opgeschoond, de kamperfoelie heeft dikke knoppen, zo ook de hortensia. Ik ben er klaar voor en ik ben er klaar mee. Ik wil zon, lammetjes, jonge eendjes en buiten koffie drinken zonder jas...

WAK, niets is echt moeilijk

2009-09-06T07:48:00.006+02:00

Origineel, dynamisch, shockerend, kwetsbaar, gevoelig, sober, grappig en mooooi.

Drie mannen
Drie mannen met hun verstand op nul
Drie mannen samen in een kist
Drie mannen, samen alleen
Drie mannen zonder drie vrouwen
Drie mannen bedenken zich geen moment
Drie mannen voelen nattigheid
Drie mannen, ongeschoren
Drie mannen zo zwart als roet
Drie mannen met hun staart tussen de benen
Drie mannen, smakelijk eten
Drie mannen is nog geen zomer
Drie mannen, vergeten
Drie mannen verliezen niet
Drie man achterblijvers
Drie mannen zonder make-up
Drie mannen zonder rechtmatige eigenaars
Drie mannen

Een voorstelling over wat er niet is

Laat de winter maar komen

2009-09-06T07:28:00.006+02:00

We hebben een kwart van een biologisch varken besteld. Nog nooit eerder gedaan, maar gisteren werd ons gevraagd of we mee wilden doen en we hebben dat met groot enthousiasme gedaan.

Ik zie de hele tijd het gescharrel van die beesten in een soort paradijsje voor me. Heb constant het beeld op mijn netvlies staan van roze biggen die door de modder rollen en zich tegoed doen aan noten en knollen. De werkelijkheid is vast minder romantisch dan mijn fantasie, want daar horen geen grote schuren bij, maar kleinschaligheid en idylle. Het idee dat het dartelende beest straks verdeeld over enkele laden van onze diepvries ligt te wachten op consumptie is ook minder aantrekkelijk: zakjes met schnitzel, karbonade, gehakt (naar keus vermengd met de hersenen), varkenspoot, lever....

2009-06-11T22:07:00.010+02:00

De toestand waarbij je alleen maar hoofd bent. Je omgeving is er wel maar die neem je niet meer waar. Het enige dat al je zintuigen beheerst en uitschakelt is dat zware, drukkende, alles lamleggende gevoel in je hoofd. Zelfs als je probeert in complete stilte en duisternis rust te vinden is daar toch die allesomvattende pijn. Het stopt je denken, neemt alles van je over met pijnlijke gierende halen. Dat is het en alleen maar dat totdat het over is...migraine.

Culinaire avond met oud-hollandse spelletjes

2009-06-07T09:27:00.007+02:00

Zet 4 volwassenen en 4 tieners bij elkaar voor een competitie op een zaterdagavond. Kaarten, boggle, biggen en mens-erger-je-niet. Een ouderwetse avond waar gelachen wordt, waar de competitie groot is, waar vals wordt gespeeld en waar jong en oud hun best doen voor de eerste prijs. Want dat was onderdeel van de avond, 4 heuze prijzen. Drie voor de beste spelers en 1 voor de verliezer van de avond. We hadden bij de lokale kringloopwinkel de prijsjes gescoord: een eierdopje, compleet met gele paashaas, een porseleinen beeldje van een prinsesje, een mok in de vorm van een zeebonk en een wit beeldje van een kip. Kortom, prijzen van het soort waar je je best voor wilt doen. Gelukkig was er ook veel en lekker eten. Kleine hapjes die je gemakkelijk kunt verorberen terwijl je strijdt om eeuwige roem.

We hebben de troostprijs gewonnen. Alle andere prijzen verdwenen met onze gasten. Daar staan ze inmiddels al een tijdje achter glas te pronken. Het is hoogste tijd om revanche te nemen.

Alexander Smith

2009-06-01T08:10:00.004+02:00

Wij zijn de trotse bezitters van een Lolita van Alexander Smith. Voor meer informatie over Alexander Smith: www.alexandersmith.nl

Zijn Lolita-serie is voortgekomen uit zowel een zoektocht naar het personifiëren van een idee als wel de fascinatie voor de sub-modecultuur die vanuit Japan momenteel over de wereld heen verspreidt en waarin de Lolita´s zich manifesteren. Tevens komt deze serie voort uit zijn fascinatie voor de Ukiyo-e, speciaal de Ukiyo-e van de courtisane. Met de Lolita´s zet Alexander Smith hedendaagse dames neer in een uit de Ukiyo-e voortgekomen uitsnijding voortgebracht in een modern jasje. De Lolita´s staan voor onschuld, uitdagen en de kracht van de jeugd. De jeugd in deze tijd wordt vrijwel alleen nog maar geconfronteerd met een leeg soort ambitie binnen het economische stelsel waarin ze geacht worden een plaats te vinden om hun toekomst te waarborgen. Hun fantasie over en voor het leven en hoe het in te vullen mag alleen nog bestaan in hun vrije tijd die toch al steeds minder wordt. Vrijwel hun gehele opvoeding staat in het teken van klaarstomen voor zekerheid. Met de Lolita´s spreekt Alexander Smith tot dat stuk levensdrang dat in ons allen leeft om een soort lieflijke fantasiewereld te creëren waarin alles nog mogelijk is, waarin alle aandacht nog uit kan gaan naar de verfijning van wat ons omgeeft en boeit. De kracht van de Lolita´s is de kracht van de onschuld en de kracht om te kiezen voor wat er in ons leeft.

Insel Hombroich

2009-05-31T15:02:00.016+02:00

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje: Museum Insel Hombroich in Neuss. We hebben het gecombineerd met een bezoek aan Keulen. Zaterdagmorgen zijn we vroeg vertrokken naar Keulen, hebben ons tegoed gedaan aan de stad. Met name de Belgische wijk was erg gemoedelijk.

Hoogtepunt was een dag later: Museum Insel Hombroich.

We waren de eerste bezoekers van die dag en liepen dus in alle rust door het park. Wat een overvloed aan natuur afgewisseld met sobere gebouwen en kunst. We hebben in alle rust kunnen genieten van deze weldaad, niet gestoord door andere mensen, hekken, suppoosten of achtergrondinformatie. Daar lopende besefte ik voor het eerst dat het in de gangbare musea, om veel begrijpelijke redenen, eigenlijk heel raar geregeld is met de toegankelijkheid van kunst.

Het was een fijne ochtend, niet in de laatste plaats vanwege het uiterst sympathieke betaalsysteem dat gehanteerd wordt in het restaurant. Eigenlijk hoop je niet dat hier hordes bezoekers naar toe zullen trekken omdat het karakter van het museum dan ongetwijfeld zal veranderen, maar het is een absolute aanrader.

poëzie

2009-05-27T21:28:00.002+02:00

Tijdens de vrijmarkt op Koninginnedag hebben we een doosje magneetjes gescoord. Zo'n ding van het formaat cd doosje, vol poëtische woorden waar ik al vaak naar heb staan kijken, maar dat ik eigenlijk altijd te duur vond. Lang leve Koninginnedag, want de magneetjes leiden tot grote activiteit op onze RVS koelkast. Het beperkte aantal woorden maakt het niet gemakkelijk om een boodschap te formuleren, maar het levert wel aardige vondsten op:

de kat wensen we poëzie en gevoel in een zuiver mystieke tuin

hemeltjelief opa en oma slurpen wijn als paarden

Iedereen staat dagelijks wel even te drentelen bij de koelkast om te zoeken naar een grappige zin of in bedekte termen een kritische opmerking te maken naar een huisgenoot. Woorden als charisma, wonder, schittering en passie beperken nou eenmaal de mogelijkheid om al te kwetsende uitlatingen te formuleren. Misschien leren we via deze magneetjes het attent zijn, en leveren we vanaf nu alleen nog maar positieve feedback naar elkaar. Poëzie kan dus echt een beter mens van je maken.

van Houts en de Ket

2009-05-26T19:12:00.000+02:00

Ik verheugde me, radio Bergeijk nog vers in het geheugen. Ook een voorstelling en paar jaar geleden op de parade was erg leuk.

Wat een teleurstelling. Het begon spectaculair, veel lawaai en gedoe op het podium. De zaal was bereidwillig. Een paar lachers hielden stug vol totdat het ook voor hen te voorspelbaar en te weinig grappig werd. Jammer, ik vind het leuke markante kerels. Het zat er niet in.

volkstuin

2009-05-26T18:26:00.001+02:00

Nu heb ik een volkstuin, een 125 vierkante meter groot perceel waar dit jaar weinig op gebeurt. We zijn immers net verhuisd en kloek als ik ben moet eerst huis en haard op orde, ingeleefd en min of meer af. Ik heb geen zin, tijd of energie voor de moestuin. Dat het kriebelt bleek zaterdag weer. Op de markt stond een kraampje waar ze courgetteplantjes verkochten. Ik kon het niet laten, heb twee plantjes gekocht. 1 plantje staat nu onder onze open buitentrap en het andere plantje bij Ger en Marina. Laat ze daar maar groeien die courgettes. Ik verheug me en besef steeds meer dat moestuinen toch wel heel prettig zijn als ze naast je huis liggen. Zodat je elke avond even een rondje kunt maken, kunt plukken en gieten op het juiste moment.

Zal ik op het nutteloze balkonnetje aan de achterkant van ons huis 2 speciebakken neerzetten met kroppen sla? Zal ik toch wat boontjes zaaien en een plekje voor een tomaatplant in de postzegel die voortuin heet zoeken?

omelet met erwtjes en munt

2009-05-23T08:58:00.000+02:00

30 gram boter

1 kleine ui in ringen

250 gram doperwten

6 eieren

1 eetlepel peterselie

2 eetlepels munt en wat losse munt ter garnering

2,5 eetlepel geraspte Parmezaanse kaas

1 eetlepel olijfolie

Fruit de ui in 20 gram boter, kook ondertussen de erwtjes gaar. Klop de eieren los en voeg de fijngesneden munt, peterselie, gerapte kaas, erwtjes en zout & peper toe. Doe de olie en de rest van de boter in de pan en bak de omelet op een laag vuur in ongeveer 7 minuten gaar. Na 3 minuten een deksel op de pan doen.

De omelet in punten snijden en garneren met verse munt.

Het recept was echt geslaagd. In plaats van een voorgerecht hebben we deze omelet samen met bruchetta's met tomaat en ansjovis, gevulde champignons en cornichons als hapje bij het aperitief gegeten. Lekker!

postzegel

2009-05-23T08:43:00.001+02:00

De voortuin bij het nieuwe huis is een feit: 17 vakken in een postzegel, voornamelijk gevuld met tuinkruiden. Het was nog een heel gestoei om het allemaal passend te krijgen, maar met behulp van gespannen touwtjes, veel geduld en vooral het doorzettingsvermogen van Ger en Cles is het allemaal gelukt. Ik bedwing mezelf om niet de hele dag met een bezem rond te gaan over de paadjes om zand tussen de steentjes te vegen en hier een daar nog wat aan te duwen en op te poetsen. Het is gewoon klaar. Ik kan niets meer doen, wachten tot het eerste onkruid verschijnt maar vooral wachten tot de kleine plantjes groter zijn en er geplukt en geknipt kan worden van rozemarijn, salie, thijm, bieslook, marjolein en peterselie.

restylen

2008-10-13T20:47:00.000+02:00

Je moet wat als je je huis probeert te verkopen. Sinds mei van dit jaar staat mijn huis te koop en slechts een kijker gunde het een blik waardig. We doen niet eens ons best meer om de boel opgeruimd te houden want er komt toch niemand.

Vorige week was ik het zat, de kredietcrisis werd tastbaar en ik kreeg het op mijn heupen: makelaar ingeruild, vraagprijs omlaag en het huis ondergaat nu een ware metamorfose. Zestig dozen met boeken wachten op vervoer naar de opslag. De werkkamer is leeg gemaakt op een bureau na en een muur is pittig blauw geverfd. Onze slaapkamer heeft een donkerpaarse muur gekregen, zeer stemmig en vooral jong. Wat dat moet het huis worden, jong en fris, niet langer saai wit met een teveel aan boeken en donkere meubels zoals een vleugel en nog wat andere erfstukken. De vleugel blijft, maar verder bijna niets. De boeken maken plaats voor veel roze en paars en turkoois. Kaarsen, vrolijke plantjes, een kekke badmat en vooral weinig vanwege het veel aan ruimte.

Een heuze living colors lamp maakt het plaatje compleet.

Het bizarre aan deze verbouwing vind ik het feit dat ik dit nieuwe huis zalig vind. Wat een rust! Er is niks meer.

Vleesgeworden kredietcrisis, alles minder.

depressie

2008-10-08T16:34:00.000+02:00

De banken vallen om, de eerste tentenkampen met blanke Amerikanen zijn gesignaleerd, huizen worden niet meer verkocht, het ach en wee is overal hoorbaar en ik maak me zorgen...

Paniek, nee dat nog niet, maar het gaat die kant wel op. Natuurlijk is het rechtvaardig dat die overconsumptie een halt toegeroepen wordt, natuurlijk leven wij al tijden ten koste van zovelen en kunnen we gemakkelijk met minder en bescheidener en niet zo vaak en zo vol gebakken lucht.

Zou dit, als de strijd uitgewoed is en we wat stiller en voorzichtiger tot rust gekomen zijn iets veranderen in onze houding naar het milieu? Zouden we bewuster omgaan met energie? Zouden we ons verantwoordelijker gedragen naar mens en dier? Ik hoop het en verheug me daar wel op. Dat de klappen die vallen in armere werelden veel harder zullen zijn vind ik een dramatische gedachte.

Tuin?

Recepten?

Boeken?

Even niet.

een volkstuin na de vakantie

2008-08-09T18:04:00.000+02:00

Hoopvol togen wij naar de tuin. Er was genoeg regen gevallen om de meeste groente in goede staat te houden. We hadden rekening gehouden met onkruid. Wat ons wachtte overtrof alles. Onkruid als bodembedekker, 30 cm hoog, overal. Inderdaad er was niets verdroogd, het waren zelfs groeizame omstandigheden geweest. Courgettes van een halve meter, minikomkommers die niet te onderscheiden waren van de bekende komkommers, kropsla die een meter hoog gegroeid was, boontjes voor een weeshuis, bospeen die op winterwortel leek, kortom er was werk te verrichten.

Gelukkig was daar Bertus, onze buurman van 69 die afleiding bracht. Hij deed uitgebreid verslag van zijn fietsvakantie. Hij had met 8 dames een week door het Brabantse getoerd en we werden op de hoogte gebracht van de wel heel bijzondere toenadering die een van de dames had gezocht. Er is hoop voor alle ongewenste vrijgezellen in Nederland. Als zelfs Bertus een vrouw het hoofd op hol kan brengen moet dat wijzen op grote mogelijkheden, tenminste voor het fietsende gedeelte van deze groep.

Na drie uur gaven we het op. We gingen naar huis met een zak komkommers, een zak wortels, paprika's, aardappelen, boontjes, courgette en peterselie. We kunnen er heel de week van eten en de tuin staat nog steeds vol met groente die nodig geoogst moet worden. Mijn collega's zullen maandag meegenieten.

De vakantie is bijna voorbij, maandag mag ik weer. Onze keuken ligt vol groente. Toch kon ik het niet laten iets te bakken waarbij ik niets kon gebruiken van al die overdaad.

Bananenbrood,

een recept uit Elle-eten dat me al weken toelacht.

300 gram tarwebloem

200 gram suiker

240 ml. zonnebloemolie

3 eieren

1 zakje bakpoeder

2 theelepels vanillesuiker

3 theelepels kaneel

4 in plakjes gesneden bananen

Alles goed mengen, zorg dat ook de stukjes banaan tot moes geworden zijn, en zet het geheel tenminste een uur in een voorverwarmde oven van 180 graden.

boeken op vakantie

2008-07-27T13:22:00.000+02:00

Wellicht zijn er meer mensen op deze wereld die het moeilijk vinden om een selectie te maken van boeken die mee gaan op vakantie. Het mogen er immers niet te veel zijn om de omvang van de bagage te beperken. Het moeten er echter wel genoeg zijn, niet alleen om de twee weken te overbruggen, maar ook om keus te hebben. Gevolg is toch al snel een stapel boeken. Ook mijn lief heeft zijn eigen stapeltje. Hij doet dat snel, pakt twee of drie boeken en dat is het. Hooguit 30 seconden kost hem dat. Ik wik en weeg, leg een boek weg om plaats te maken voor een ander boek, sta te dralen voor de boekenkast. Wat is nou echt geschikt om mee te nemen? Zou ik de rust hebben voor een Russische klassieker? In de ban van de ring herlezen? Of toch die laatste aanschaf waar ik eigenlijk het liefst aan begin. We vertrekken morgenochtend en hier volgt mijn stapeltje, compleet met overwegingen:

De New York-trilogie van Paul Auster. Ik ben er in bezig en ik vind het mooi. Hij past in het rijtje van favoriete auteurs als Philip Roth en Ian McEwan.
Het verdriet van een Amerikaan van Siri Hustvedt. Een recent ontdekte auteur. Ik heb genoten van haar boek Wat me lief was. Zeldzaam goed!
Rood van Uwe Timm: Een voor mij volstrekt onbekende auteur. Het boek heb ik vorige week gekregen van een dierbare vriendin wiens favoriete Duitse auteur het betreft. Het moet wel goed zijn, van haar nog nooit een slechte tip gehad.
De som der dagen van Isabel Allende. Boek gekregen van mijn ex-man. Het thema spreekt me aan, de schrijfster minder. Toch ben ik nieuwsgierig naar het boek. Ik lees tegenwoordig graag auteurs die schrijven over ouder worden.
De verzamelde werken van Boelgakov, een van de Russische klassiekers die in een nieuwe vertaling uitgebracht is door uitgeverij van Oorschot. Dit boek heb ik gekregen op mijn verjaardag van manlief. Hij is vorig jaar een traditie begonnen: elke verjaardag en met Kerstmis krijg ik een Russische klassieker.

Naast de boeken gaat er nog een stapeltje tijdschriften mee, enkele zomeredities en een onmisbare sudoko-pocket. Of de stapel nog verandert weet ik morgen als we in de auto zitten op weg naar Frankrijk, waar we gaan kijken naar het huis dat vrienden daar gekocht hebben en waar ze druk bezig zijn met verven, slopen, timmeren en een moestuin aanleggen.

Hoezo tijd om te lezen?

couscoussalade

2008-07-26T22:14:00.000+02:00

Dit is een eenvoudig maar goed recept, lekker op zomerse warme dagen, als bijgerecht of voor een picknick. De salade is goed te bewaren, dus van te voren klaar te maken. Ik gebruikte 2 kleinere Turkse komkommers die ik gekregen had van mijn buurman op de volkstuin.

250 gram couscous

300 ml koud water

1 citroen (geraspte schil en sap)

5 eetlepels olijfolie

3 goede tomaten in kleine blokjes

1 komkommer in kleine blokjes

grote handvol verse munt

grote handvol peterselie

peper uit de molen

Schenk het water bij de couscous in een ruime kom. Laat het een kwartier intrekken.

Meng daarna citroenrasp, citroensap en olijfolie en voeg dit bij de couscous.

Fijngesneden munt en peterselie toevoegen evenals de komkommer en tomaten.

Op smaak brengen met peper.

Ik probeer.

2008-07-25T20:41:00.000+02:00

Ik probeer,

geniet van menig blog daarom nu ook zelf een poging.

Ik hoop veel recepten kwijt te kunnen, lief en leed vanuit de volkstuin bovendien en niet in de laatste plaats korte bevindingen van dat wat ik gelezen heb. Bij anderen volg ik ze op de voet, heb menig boek gelezen naar aanleiding van een enthousiast verhaal in een blog. Ook recepten geprobeerd op basis van andermans ervaringen.

Foto's wordt nog een gestoei, plaatjes van boeken zullen ook niet gemakkelijk toegevoegd zijn, ik ga mijn best doen.

Luizen en tenen dus...